Het verhaal van Stephanie...

Toen ik hem daar zag staan besefte ik me dat dit hem niet werd, het was te laat om me om te draaien. ‘Hee! Jij moet Stephanie zijn!’ Kut, nu kom ik er al helemaal niet meer onderuit. ‘Zeg maar Steef.’ zeg ik hem met een lieve glimlach. Nu moet ik deze gast zo snel mogelijk zien te dumpen, want om hier een heel etentje mee uit te zitten, dat wordt ´m niet, denk ik terwijl hij me vraagt wat ik wil drinken. Dit wordt een zogeheten noodoproep. Ik stuur m’n vriendin en huisgenoot  Ellis een berichtje: ‘SOS’. Dit is genoeg informatie voor haar, want vijf minuten later wordt ik opgebeld, met de mededeling dat ze niet zo lekker is en of ik alsjeblieft naar huis kan komen. Ik verontschuldig me bij de jongeman en doe mijn jas terug aan en stap naar buiten. Tot mijn eigen verbazing ga ik daadwerkelijk naar huis, heel m’n avond is toch al verpest. Ik loop naar de voordeur van ons huisje en terwijl ik m’n sleutel in het slot steek zie ik nog een keer zijn gezicht voor me. ‘Thanks El! Dit werd hem echt niet.’ ‘Weet je zeker dat je er niet met iemand over moet gaan praten? Kijk, ik vind het niet erg, maar ik maak me zorgen over jou, je wilt graag een nieuwe relatie maar je kan niet over de vorige heen komen.’ Ik krijg tranen in m’n ogen, ze heeft gelijk, ook al ga ik dat natuurlijk in geen honderd jaar toegeven. ‘Dat slaat nergens op, hij was gewoon heel erg lelijk.’ Mijn blinddate was precies het tegenovergestelde: lang, donker haar en prachtige diepbruine ogen. Zijn ogen. Ik loop weg, ik kan niet meer tegen Ellis’ d’r gelijk. Ik knal met de deur en ga op bed liggen. Ik probeer in slaap te vallen en de seconde voordat ik weg ben zie ik hem voor me.

Godverdomme, wat is dat geluid nu weer? Ik doe één oog open. Oh kut, mijn wekker. Welke dag is het vandaag? Oh ja, dinsdag. Kut, ik moet me haasten anders kom ik nooit meer op tijd. Ik spring uit m’n bed zo onder de douche. Ons appartementje is zo klein, het is er maar een paar meter naar toe lopen. Na m’n douche check ik m’n telefoon, in de linkerbovenhoek zie ik het icoontje van WhatsApp. Een berichtje? Het komt van een onbekend nummer, ik bekijk de foto. De jongen van gisteravond, met de bruine ogen. Zijn ogen. Hij vraagt hoe het nog is afgelopen met mijn vriendin. Ik negeer het berichtje. Maar als ik later door de stad loop, richting mijn stamcafé, kom ik hem tegen. ‘Hé Steef!’ Ik blijf staan en zeg hem gedag. Hij begint te praten. Hij heet Storm zegt hij. ‘Storm?’, ik kijk hem verbaasd aan. ‘Haha, ja mijn ouders waren verlate hippies.’ Hij lacht zijn tanden bloot, een prachtig gebit. Het is zo’n mooie jongen, maar zijn ogen, ze lijken teveel op die van hem. Ik staar hem aan, maar zodra hij terugkijkt, kijk ik weg. ‘Hey gaat het wel?’. Ik richt mijn blik weer terug op hem. ‘Ja hoor, gewoon moe. Ik ben een beetje aan het stressen’. ‘Tentamens?’ Weer die lach. ‘Ja, snap je wat ik bedoel?’ ‘Haha, nee, gelukkig niet. Ik ben al lang geleden gestopt met school.’ ‘Oh hoe dat zo dan?’ ‘Dat vertel ik je nog wel een keer, of nu als je tijd hebt? We kunnen wel ergens wat gaan drinken? Ik ken hier een leuk café!’ ‘Uhm nou eigenlijk…’ ‘Ah kom op, je liet me gisteren ook al zitten.’ ‘Oké, naar welk café zou je willen gaan dan?’ ‘Ken je café het Appeltje?’ Café het appeltje was al twee jaar een vast begrip binnen onze vriendengroep. We zeiden niet eens meer het appeltje, het was al omgevormd tot  ‘ik zie je in de appel’. ‘Ja, dat café ken ik wel ja, dat is mijn vaste kroeg eigenlijk.’ Ik glimlach. Het is zo’n mooie jongen. Als hij die ogen niet had gehad, was het al een ander verhaal geweest. 

Wordt vervolgd

Party party

Feestelijke verplichtingen

Gelukkig SinterKerstenNieuw

Hè hè, eindelijk weer eens tijd voor een blogje! Muziekje op en gaan met die banaan. Deze keer ga ik het hebben over de feestdagen die er weer aankomen. Eerlijk gezegd heb ik er niet zoveel mee... Het voelt altijd als zo'n verplichting. Gij zult het gezellig hebben. Nee dat is niks voor mij, ik kan het net zo naar mijn zin hebben op een gewone vrijdagavond met mijn familie als met Kerst. Daar komt nog bij dat mijn vader vanaf dit jaar weer zeven jaar achter elkaar aan boord zit met Kerst, dus dit jaar is de familie helemaal niet compleet. Sowieso vind ik het altijd al een heel gedoe, alleen al om te beslissen bij wie ik het dat jaar ga vieren. Wat dat betreft zijn er voor mij niet genoeg feestdagen, mijn ouders zijn gescheiden en zo komt het voor mij vaak voor dat ik moet kiezen waar ik het vier. Zo is er al een keer een Derde Kerstdag voor mij ingevoerd, omdat ik niet wilde kiezen. Dit jaar is dit voor het eerst niet het geval, ik heb zelfs een kerstdag over! Niet te geloven! Daar ga ik dan ook van genieten, een dagje weg met mijn lieve vriend!

Oud&Nieuw in Parijs

Maar, Kerst vind ik nog altijd beter dan Oud&Nieuw, nog zo'n voorbeeldje van verplichte gezelligheid. Ik besprak dit laatst met een vriendin, zij zei tegen mij dat je met Oud&Nieuw wel iets heel spectaculairs moest doen, omdat dat nou eenmaal van je verwacht wordt. Hier was ik het volkomen mee eens, misschien dat ik daarom niet zo van Oud&Nieuw houd. Ooit wil ik Oud&;Nieuw in een hele grote stad vieren, NYC, Sydney, Parijs of Rome, en na het vuurwerk het nieuwe jaar in dansen in een hippe club. Ook dat zijn maar dromen waar ik misschien over vijf jaar helemaal anders over denk.

Oud&Nieuw in Sydney

Maar ach, uiteindelijk gaat het er niet om hoe je eruit ziet of waar je bent, als je maar met leuke mensen bent. Familie of vrienden (of allebei), als je maar van ze houdt.

X- Laura

Stress

Stress kom je overal tegen...

Stress (m)
Aanhoudende geestelijke druk, spanning

Zo wordt het beschreven in de 'Dikke van Dale', voor de meeste mensen zou deze betekenis beter bij stress passen:

Stress (mannelijk of vrouwelijk 'who cares')

Slapeloze nachten, liters koffie, deadlines en zeurende stemmen

Iedereen heeft last van stress, mannen, vrouwen, studenten en scholieren. Zelf ben ik nu sinds twee weken begonnen aan VWO 6, mijn examenjaar. En de spanning bouwt zich al aardig op: halverwege oktober moet ik al halverwege zijn met mijn PWS: staat voor profielwerkstuk is gelijk aan een enorm werkstuk waar je enorm veel tijd in steekt en deel uitmaakt van je combinatiecijfer. Alsof dat nog niet genoeg is moet ik ook voordat ik mijn mondeling Nederlands heb over literatuurgeschiedenis, twaalf Nederlandse literaire boeken hebben gelezen en verslagen van hebben gemaakt. Maar dat is niet het enige, tussendoor zit ik nog 31 uur op school, heb ik huiswerk en werk ik minimaal zes uur per week achter de kassa bij de Albert Heijn, om over mijn proefwerken en tentamens nog maar niet te spreken.

Dat werken doe ik mezelf natuurlijk aan, maar zonder werk geen geld, en zonder geld geen leuke dingen, dus ik heb weinig andere keus. Er zijn mensen die vrij stressbestendig zijn en mensen die zich doodstressen. Helaas behoor ik zelf tot die laatste categorie. Tegenover andere mensen blijf ik altijd heel rustig: "Ohh, dat lukt me wel hoor." "Nee, daar ben ik niet bang voor." en "Komt wel goed." zijn dan ook bekende uitspraken van mij. Maar ondertussen in mijn hoofd stress ik me kapot. "Oh kut ik moet nog 'pws'en' en die boekverslagen en werken en en en......'tuuuuuuuuut'. Vastgelopen. Even op adem komen.

Zoals je ziet valt mijn agenda reuze mee, een paar vakken huiswerk en drie keer werken deze week, maar tel daar ook nog dat verdomde pws, die verschrikkelijke boekverslagen én de twee verjaardagen die erin staan bij en mijn hoofd begint alweer te draaien. Daarom ga ik nu dan maar zorgen dat dat huiswerk voor de maandag in ieder geval weggestreept kan worden, daarna zie ik wel weer...

Ik ga weer verder stressen!

X

-Laura

 

Romantische ziel?

Soms ben ik in zo’n romantische, nostalgische bui, ken je dat?

Ik krijg dan zin om ouderwetse zwart-wit films met Audrey Hepburn te kijken of om Romeo and Juliet van Shakespeare te gaan lezen. Jezelf even wanen in een andere wereld, een ander tijdsbeeld, andere normen en waarden en andere belangen. Je dagelijkse portie stress in dit leven is al genoeg, en dan voer ík nog niet eens veel uit. Ik leer maar de helft waar ik voor moet leren en ik maak nog niet eens de helft van wat ik zou moeten maken. Maar goed, terug naar de romantiek…

Bij Nederlands leer je bij literatuurgeschiedenis over de periode ‘Romantiek’, heel naïef dacht ik toen dat we het dan over de liefdesgedichten zouden hebben, maar nee toch niet. En ik kan daar nou juist zo van genieten, liefdesgedichten, liefdesbrieven, liefdesliedjes, maar ach, dat is toch niet meer van deze tijd? Waarom zou je nog een heel gedicht schrijven als je in een paar seconden iemand een ‘What’s-Appje’ kan sturen waar in staat dat je van diegene houdt? Nu ben ik niet iemand die moet oordelen, want het is ook niet alsof ik hele dagen me bezig houdt met romantische gedichten.

Ik ben sowieso al niet van de poëzie, dat vind ik maar moeilijk doen. En waarom zou je moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Een gewoon verhaal schrijven is toch ook goed genoeg? Ik moet toegeven dat bij mij soms uit het niets een mooie zin in mijn hoofd tevoorschijn kan ‘ploppen’. Maar om dat dan weer in een bepaald rijmschema te gaan moeten zetten, alsjeblieft zeg, ik heb wel wat beters te doen.

Maar toch, ik blijf het fantastisch vinden om me af en toe helemaal te wanen in het Rome van 1953, mezelf te verplaatsen in Princess Ann of me te baden in de sfeer van het Verona in de 16^e eeuw. Hoe dat nou komt? Ach, misschien ben ik wel gewoon een romantische ziel? Hoewel, misschien? Ik bén een romantische ziel, een hopeloze dromer, en ik ben er nog trots op ook. Want wat is er mis met dromen? De mensen met de grootste dromen, maken ze meestal nog waar ook!

Ik ga lekker verder dromen!

X

-Laura

Lekker mezelf!

Ik ben niet zoals andere meisjes. 

Ik zit niet op hockey, draag niet veel make-up en ik gedraag me soms alles behalve vrouwelijk. Ik knor als ik lach, en geloof me ik lach veel, en ben erg onhandig. Ik vloek enorm en heb mannenhumor. Om deze redenen kan ik het dan ook vaak beter met jongens vinden dan met meisjes. Ik heb wel vriendinnen, maar ook zij hebben mannenhumor en laten zich negen van de tien keer niet van hun charmantste kant zien.

Ik kan wel heel vrouwelijk zijn, natuurlijk, ik draag mijn haar los of steek het leuk op, ik draag heus ook wel make-up, maar ik zorg dat mijn ogen nog te zien zijn (geen panda-effecten) en plamuur mijn gezicht niet dicht.

Ik kijk weinig tv en als ik tv kijk dan meestal nog naar programma’s als ‘De slimste mens’ en ‘DWDD’. De meiden series die ik kijk, kijk ik allemaal op dvd. Ik lees graag boeken en ik ben Harry Potter en LOTR fan, en ik hou niet van ‘One Direction’ of ‘Justin Bieber’. Terwijl ik dit laatste typte kreeg ik de kriebels van de gedachte alleen al. De muziek die ik luister is daadwerkelijk van alles, uiteenlopend van Taylor Swift en Glee naar Nirvana en Linkin Park, soms nog een beetje Metallica of Black Sabbath, maar donkerder dan dat wordt het niet. 

Op het eerste gezicht ben ik wel een dertien in een dozijn meisje, met m’n blonde paardenstaart en paarlen oorbellen achter de kassa bij de Albert Heijn, maar kijk alsjeblieft nog een beetje verder voordat je me daar op beoordeelt. Mijn kamer past daarentegen helemaal bij me! Hij is knalroze, en dan bedoel ik ook alles, van de vloer tot aan het gordijn, van het gordijn tot aan m'n bureau en van mijn bureau tot aan m'n bed. Alles is roze. Girlygirl dus.

Ik ben niet zoals andere meisjes, ik ben een mix van allemaal, helemaal mezelf.

X

- Laura