Romantische ziel?

Soms ben ik in zo’n romantische, nostalgische bui, ken je dat?

Ik krijg dan zin om ouderwetse zwart-wit films met Audrey Hepburn te kijken of om Romeo and Juliet van Shakespeare te gaan lezen. Jezelf even wanen in een andere wereld, een ander tijdsbeeld, andere normen en waarden en andere belangen. Je dagelijkse portie stress in dit leven is al genoeg, en dan voer ík nog niet eens veel uit. Ik leer maar de helft waar ik voor moet leren en ik maak nog niet eens de helft van wat ik zou moeten maken. Maar goed, terug naar de romantiek…

Bij Nederlands leer je bij literatuurgeschiedenis over de periode ‘Romantiek’, heel naïef dacht ik toen dat we het dan over de liefdesgedichten zouden hebben, maar nee toch niet. En ik kan daar nou juist zo van genieten, liefdesgedichten, liefdesbrieven, liefdesliedjes, maar ach, dat is toch niet meer van deze tijd? Waarom zou je nog een heel gedicht schrijven als je in een paar seconden iemand een ‘What’s-Appje’ kan sturen waar in staat dat je van diegene houdt? Nu ben ik niet iemand die moet oordelen, want het is ook niet alsof ik hele dagen me bezig houdt met romantische gedichten.

Ik ben sowieso al niet van de poëzie, dat vind ik maar moeilijk doen. En waarom zou je moeilijk doen als het ook makkelijk kan? Een gewoon verhaal schrijven is toch ook goed genoeg? Ik moet toegeven dat bij mij soms uit het niets een mooie zin in mijn hoofd tevoorschijn kan ‘ploppen’. Maar om dat dan weer in een bepaald rijmschema te gaan moeten zetten, alsjeblieft zeg, ik heb wel wat beters te doen.

Maar toch, ik blijf het fantastisch vinden om me af en toe helemaal te wanen in het Rome van 1953, mezelf te verplaatsen in Princess Ann of me te baden in de sfeer van het Verona in de 16^e eeuw. Hoe dat nou komt? Ach, misschien ben ik wel gewoon een romantische ziel? Hoewel, misschien? Ik bén een romantische ziel, een hopeloze dromer, en ik ben er nog trots op ook. Want wat is er mis met dromen? De mensen met de grootste dromen, maken ze meestal nog waar ook!

Ik ga lekker verder dromen!

X

-Laura

Lekker mezelf!

Ik ben niet zoals andere meisjes. 

Ik zit niet op hockey, draag niet veel make-up en ik gedraag me soms alles behalve vrouwelijk. Ik knor als ik lach, en geloof me ik lach veel, en ben erg onhandig. Ik vloek enorm en heb mannenhumor. Om deze redenen kan ik het dan ook vaak beter met jongens vinden dan met meisjes. Ik heb wel vriendinnen, maar ook zij hebben mannenhumor en laten zich negen van de tien keer niet van hun charmantste kant zien.

Ik kan wel heel vrouwelijk zijn, natuurlijk, ik draag mijn haar los of steek het leuk op, ik draag heus ook wel make-up, maar ik zorg dat mijn ogen nog te zien zijn (geen panda-effecten) en plamuur mijn gezicht niet dicht.

Ik kijk weinig tv en als ik tv kijk dan meestal nog naar programma’s als ‘De slimste mens’ en ‘DWDD’. De meiden series die ik kijk, kijk ik allemaal op dvd. Ik lees graag boeken en ik ben Harry Potter en LOTR fan, en ik hou niet van ‘One Direction’ of ‘Justin Bieber’. Terwijl ik dit laatste typte kreeg ik de kriebels van de gedachte alleen al. De muziek die ik luister is daadwerkelijk van alles, uiteenlopend van Taylor Swift en Glee naar Nirvana en Linkin Park, soms nog een beetje Metallica of Black Sabbath, maar donkerder dan dat wordt het niet. 

Op het eerste gezicht ben ik wel een dertien in een dozijn meisje, met m’n blonde paardenstaart en paarlen oorbellen achter de kassa bij de Albert Heijn, maar kijk alsjeblieft nog een beetje verder voordat je me daar op beoordeelt. Mijn kamer past daarentegen helemaal bij me! Hij is knalroze, en dan bedoel ik ook alles, van de vloer tot aan het gordijn, van het gordijn tot aan m'n bureau en van mijn bureau tot aan m'n bed. Alles is roze. Girlygirl dus.

Ik ben niet zoals andere meisjes, ik ben een mix van allemaal, helemaal mezelf.

X

- Laura